If I ruled the world …

Posted: November 19, 2013 in Society, Writing

(Dit was mijn inzending voor een columnwedstrijd, eind vorig jaar georganiseerd door het tijdschrift voor mondiaal nieuws MO*, ter gelegenheid van zijn tienjarig bestaan. De tekst moest in lengte beperkt zijn tot 4000 karakters, wat mijn kansen geweldig hypothekeerde🙂 … Ik behoorde dan ook niet tot tot de genomineerden)

Eén dagje God zijn. Of beter nog: een paar dagjes God ziin …

Zou dat niet prachtig zijn, als ik eens zes dagen lang, genesis-gewijs, mijn ding kon doen en dan de zevende dag lekker onderuit gaan op de bank, op bed of op café ?

Maar ach, ik ben niet God, ik ben maar een klein Pierke.

Verwacht van mij dus niet dat ik de wereld zal regeren want iedereen weet dat Pierkes worden geregeerd. Ze revolteren soms een beetje en dan wordt de God van die dag soms een beetje kwaad, maar meestal bedoelen ze het niet slecht. Zo zijn Pierkes nu eenmaal. Ze hebben namelijk ook niet gevraagd om Pierke te mogen zijn, ze zijn het gewoon. Meestal willen ze enkel maar een beetje dromen over iets onvoorstelbaars als “If I could rule the World”, met een boterhammetje in de hand, om de grootste honger wat te stillen .

Dus zelfs als ik de kans had God de XIV-de te zijn, dan nog deed ik het niet. Te onmogelijk. Want laat ons eerlijk zijn, die God de I-ste (of Dieu Premier), die had het makkelijk zat toch ? Hoopje cellen bij elkaar, big bang en klaar was kees. Daar waar die cellen terecht kwamen, dat noemde Hij dan “creatie”. Of Hij plantte het oer-Pierke neer in Zijn tuin, stal een stukje van zijn rib en maakte daaruit nog een Pierke-met-de-heuveltjes-van-Erika en toen het Hem te gortig werd met die appel, joeg Hij hen nog gelijk zijn tuin uit ook. Twee onooglijke mensjes of een hoopje eencelligen en het lukte al niet … en nu zijn we met zeven miljard zulke Pierkes. Moet ik er nog een tekening bij maken ?

Maar toch, dromen van zo eens een weekje uit de bol gaan, van eens een weekje “re-creatie spelen” heeft natuurlijk wél een hoog Pavlov gehalte. Want stel je voor dat ik senator God was … en mezelf maar meteen afschafte. Dat zou als knal ook wel kunnen tellen ! En meteen doe ik ook maar senator Allah in de ramsj. En alle boekjes die die senatoren bij elkaar hebben gepend: naar het containerpark ! We beginnen met een propere lei. We zouden bijvoorbeeld kunnen beginnen met dat lang vergeten tekstje, “De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens”. Mooi tekstje, maar oersaai. Dus dat laten we door Salman Rushdie helemaal herschrijven tot een boek met tientallen verhaaltjes. Dan kunnen ouders hun kinderen voorlezen uit dat boek en zijn we meteen van heel dat geouwehoer over hoofddoekjes vanaf, want in dit nieuwe boek dragen de mensen baljurken, sarongs en latex beha’s, kleurrijke sluiers en sari’s, leren jekkers en vogelveren, tulbanden en bolhoeden, vetkuiven en henna tattouages en peniskokers. Het slapengaan zal nooit meer hetzelfde zijn.

En als dan zo een Universeel Rechtenkind van baby-Pierke tot klein Pierke is opgegroeid, dan pakt het zijn rugzakje en trekt voor een jaar naar het buitenland. Niet naar een Frans of Spaans luilekkerstrand, maar naar het buiten-land, waar het tot nog toe enkel maar van heeft gelezen en gehoord. En het studeert daar of het werkt daar als vrijwilliger, in ieder geval iets onbetaald, zoals voorlezen uit de Verhalen van de Duizend-En-Een Universele Rechten van de Mens voor een opgeraapte kindsoldaat. Verplicht. Omdat dat moet. Omdat dat nodig is. Omdat een mens eerst eens zijn ogen moet opentrekken alvorens hij kan zien.

Afgestudeerd en gediplomeerd gaat onze ondertussen flinke Pier aan de slag in een bedrijf waar er hard wordt gewerkt om winst te draaien tot aan het wettelijk vastgelegde winstplafond. “Profit Ceiling Day” valt meestal ergens rond eind oktober. Daarna houdt een minimum bezetting met beurtsysteem de productie nog beperkt op peil, terwijl de vrije Pieren tijd hebben voor andere dingen die er toe doen, zoals een spelletje petanque met hun oude vader of even bijspringen als begeleider bij die schooluitstap van baby-Pier.

“Ik ben een God in ‘t diepst van mijn gedachten”, schreef Willem Kloos. Ik dacht: je doet maar, dat wordt toch niks. Ik ga nog lekker een boekje lezen van ene meneer Adse. Iets over een kleine prins. Ik noem hem Pierke.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s